http://www.nature.com/news/2008/012345/ ... .1185.html
Bij loshalen van een rubber in halfdonkere kamer ontdekte ik dit effect een keer bij toeval.
Een zelfde heldere licht streep te zien tussen rubber en frame tijdens het loshalen.
Wat het verschil betreft tussen waterlijm en rubbercement. Waterlijm is een dispersielijm. De melkachtige kleur toont dat al aan. Witte houtlijm en melk hebben zelfde kleur en zijn ook dispersies. Water is dan niet het oplosmiddel maar de drager of het dispersiemedium. De eigenlijke lijm zit er als fijne druppeltjes doorheen. Elk druppeltje bestaat ahw uit ingedikte rubbercement met een minder vluchtig en agressief oplosmiddel. De witte kleur verdwijnt dan ook als het water verdampt.
Rubbercement heeft een sterk oplosmiddel en dat maakt de uiterste moleculaire lagen van rubber en sealing (en ook houtbestanddelen) een beetje stroperig vloeibaar. Bij aandrukken smelten de lagen dan samen met de lijm als vulmiddel voor de oneffenheden. Vervolgens trekt het oplosmiddel weg door de spons en ook in het hout of de sealing.
Als dat sterk een kant op gaat (bijv richting spons) gaat dat ten koste van de bindingsterkte aan de andere kant. De polymeren trekken namelijk met het oplosmiddel mee zelfde kant op en worden dan ahw uitgezeefd door het te lijmen oppervlak. Heel langzaam maar het gebeurt net als bij koffie zetten met een filter.
Zo,n slechte hechting aan een kant is dus te voorkomen door beide kanten eerst de lijm te laten voordrogen. Dat geeft de oplosmiddelen de tijd hun werk te doen op beide oppervlakten en de polymeren hechten naar beide kanten.
Is de hechting op het frame dus slecht dan kan dat komen door te vroeg opplakken of te weinig lijm zodat het oplosmiddel te snel vervliegt. De oplosmiddelen doen bij waterlijm ook pas hun werk als het water wat meer verdampt is. Tussen de sealinglaag op het frame en de lijm gebeurt dan te weinig voor het rubber erop gerold wordt. Daarna trekt de lijm van het frame weg richting spons.
Even voorbehandelen van de sealing met een oplosmiddel als aceton of wasbenzine maakt de sealing wat zacht en dan de lijm erop en eerst een laag goed laten drogen dan een tweede laag die korter droogt (zodat het nog goed kleeft) is het probleem verholpen.
Omdat lijm ook deels als vulmiddel werkt voor kleinere en grotere oneffenheden kan te weinig lijm ook een mindere binding geven. De lijmlaag lijkt het oppervlak eerst vaak goed te vullen maar bij drogen en nadrogen krimpt het volume. Dan ontstaan allemaal vaak microscopisch kleine onderbrekingen in de lijmlaag waardoor het effectieve bindingsoppervlak tussen frame en rubber bij lange na niet het frameoppervlak haalt.
Bij snellijm ontstond ook vaak een dikke lijmlaag die de porien van een spons opvulde na paar keer lijmen. Is het toevallig dat een rubber na twee drie keer lijmen vaak beter ging spelen ? Meer power, meer vastheid en controle ...
Als ik een Tenergy zou kopen met die grote porien zou ik dan ook eerst die porien wat gaan opvullen met lijm.
Waar de spons minder binding heeft met het frame kan de spons namelijk ook niet goed belast worden om spin te zetten. Een deel van de spons wordt dan onderbelast en ander deel juist meer.
Zijn de porien meer opgevuld dan helpt de lijm als vulmiddel om de krachten gelijkmatiger te verdelen en over te brengen.
Verschil in speelgevoel is dat het dan vaster voelt en meer power heeft. Vooral bij topspin op topspin. Contra en smash zal geen verschil maken omdat dit de lijmverbinding niet noemenswaardig belast.
Bij topspin wordt het rubber door de spin naar een kant opgestuwd en andere kant aangetrokken. Daarbij ontstaat een draaimoment in het rubber tussen de bal en het frame. Krachtige brushloops met een chinees rubber zijn dan bijv niet meer goed mogelijk. Geen power en geen controle omdat de hoogte van de balafsprong over het oppervlak ook gaat varieren na een paar keer spelen doordat in de sweetspot de verbinding zwaarder belast wordt.
Goed gelijmd hoeft er ook niet elke week of paar weken opnieuw geplakt te worden bijvoorbeeld zoals wel eens wordt aanbevolen.
Wat betreft rubbercement en tensorrubbers. Tensoreffect heeft niets met spanning te maken tussen spons en toplaag.
Breng je snellijm aan op een ox rubber krult het ook sterk op en losse spons ook. Na een half uur ligt het rubber weer plat maar is groter. Het is in alle richtingen uitgezet en dat zet wat spanning op de polymeerbindingen in alle richtingen. Vandaar ook het tensorteken met de vier pijltjes.
Eerst komt de spanning heel sterk op de kant waar de lijm is aangebracht en die kant zet de spons uit en niet meteen de kant waar toplaag zit. Dan meer gelijkmatig door de hele spons verdeelt verdwijnt de bolling weer.
De lijm in een paar dunne lagen aanbrengen en elke laag de oplosmiddelen rustig de tijd geven zich wat te verdelen denk ik dat het weinig kwaad kan.
Maar het rubber is nog wel uitgezet en zal na bevestigen weer gaan krimpen terwijl het op het frame vast zit.
Eerst het rubber primen met wat lijm een nacht van te voren (dus echt goed uitdampen) en dan met een dunne lijmlaag de lijm weer activeren is dan misschien nog beter. Of toch waterlijm.