Herstel van een whiplash kan (zeer) traag verlopen of de schade kan permanent zijn. Bij ongeveer vijftig procent van de mensen gaat het binnen drie maanden vanzelf over. Vijfentachtig à negentig procent is binnen een jaar hersteld. Voor de tien procent die overblijft is de prognose op herstel ongunstig.
Deze quote van wikipedia geeft iets aan over het mogelijk herstel bij whiplash wat nog vrij goed is en hoe langzaam dat gaat. Dus hoeveel geduld dat vraagt.
Je weet zelf het beste of je (en mogelijk trainers, teamgenoten) dat geduld hebt opgebracht en de blessure echt serieus hebt genomen. Ik had het dus vooral over het verleden sinds de whiplash ontstond tot de situatie nu.
Mocht de "club/team atmosfeer" niet toelaten om bij zo,n blessure passend geduld op te brengen dan kun je misschien inderdaad beter met de sport ophouden (althans bij zo,n club of in zo,n team).
Zelf speel ik bij een club met oudere spelers en iedereen heeft op zijn tijd zijn dingen ; schouders die op slot zitten, tennisellebogen, rugklachten die komen en gaan. Daarom is er misschien meer begrip voor als iemand een keer geen wedstrijd wil spelen. Misschien een luxe situatie.
Warming up doet trouwens niemand. Daar ben ik heel gelukkig mee gezien mijn leeftijd want juist daardoor heb ik "half" leren spelen en dan bij inspelen (met gebruik van hele tafel) geduldig de belasting, intensiteit geleidelijk opvoeren. Het duurt plm een kwartier, half uur en begint bij plm vijftig procent intensiteit maar loopt geleidelijk op naar wat ik voel dat ik aankan. Zo kom ik op temperatuur en stretch ik tegelijk wat gestretched moet worden.
Dat inspelen is meteen al leuker dan een warming up en heeft me geleerd al tafeltennissend te luisteren naar mijn lichaam en naar wat ik aan kan (qua tafeltennis). Ook heeft het me geleerd mijn techniek hier en daar wat aan te passen.
Sommigen maken er bij inspelen meteen al een wedstrijd van of gaan heel scherp in de hoeken spelen. Dan laat ik de bal demonstratief lopen zodat het duidelijk is wat de bedoeling is. Een enkeling op de club vermijdt ik om die reden liever als eerste speelpartner.
Een warming up los van de tafel zou nooit zo specifiek zijn als tafeltennissend opwarmen en stretchen en eenmaal warm achter de tafel zou ik eerder voluit gaan spelen. Het luisteren hoe het ervoor staat qua tafeltennis komt er dan in praktijk niet of minder van. Alles wat voor een warming up of stretchen te bedenken is komt zo tafeltennissend ook wel aan bod.
Bij een whiplash of ook rugblessures die ik gehad heb, kom je jezelf vaak heel onverwacht opeens tegen (een bal maakt rare capriolen). Gebeurt dat bij al hoge intensiteit van spelen ipv bij het geleidelijk opvoeren van de intensiteit dan is het kwaad al weer geschiedt.
Mijn ervaring is dat als ik zo rustig inspeel en de intensiteit geleidelijk opvoer ik vervolgens vaak nog een tijdje voluit kan gaan.
Onbewust vermijdt ik dan genoeg de grenzen voor extreme bewegingen die ik bij dat inspelen bepaald heb aan de hand van de pijntjes. Mogelijk heeft dat ook met de duur van het geheugen voor pijn te maken en speel ik daar dan mee. Dat geheugen is er wel maar heeft een korte duur.
Een dag niet spelen is die herinnering weer weg en dat brengt zelfs na een warming up het risico met zich mee dat je meteen voluit een sport gaat beoefenen met de grillige bewegingen van een bal waarop gereageert moet worden.
Dat inspelen frist het pijngeheugen bij wijze van spreken weer op (oh ja ik had een blessure). Verder verloop van de avond gedraag ik me dan onbewust wel meer verantwoord. Omdat dat dan verder onbewust gaat heb ik ook niet het gevoel dat ik bewust inhoudt of half speel maar doe het onbewust wel en dat zorgt dan samen voor geleidelijk herstel bij een eventuele blessure (incl grenzen weer verleggen) en voorkomt bij mij blessures.
Maar ik heb dus nooit een whiplash gehad of naar iemand anders zijn lichaam kunnen luisteren. Dacht dat dat wel duidelijk was.
